Λογικη

Ο χρόνος που απαιτείται για την εκτίμηση και την επεξεργασία διαφόρων δεδομένων με αποτέλεσμα να πράττει κάποιος με τον άλφα ή βήτα τρόπο, φαίνεται ότι συνήθως είναι μεγαλύτερος από τον διαθέσιμο. Τούτο συνάγεται από το γεγονός του λάθους.

Το λάθος είναι συνέπεια ακριβώς αυτού του φαινομένου. Αν δηλαδή, μπορούσε ο καθένας να διαθέσει τον απαιτούμενο χρόνο για να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα για τα θέματα που τον απασχολούν τότε οι λανθασμένες ενέργειες των ανθρώπων θα εξέλειπαν.

Βεβαίως, δεν είναι ο χρόνος ο μόνος καθοριστικός παράγοντας που υπεισέρχεται στην λήψη των αποφάσεων. Σημαντικό, επίσης, ρόλο παίζουν και τα κατάλληλα δεδομένα που πρέπει κάποιος να έχει ανά χείρας για να μπορέσει να πάρει μια ασφαλή απόφαση. Τούτο, εφόσον θα ήταν δυνατόν, τότε τα αποτελέσματα των ανθρώπινων ενεργειών θα προσέγγιζαν το «αλάθητο».

Εφόσον τα απαραίτητα δεδομένα έχουν σημαντικό μερίδιο «ευθύνης» στις ανθρώπινες αποφάσεις το άτομο θα πρέπει, κανονικά, να αναμένει έως ότου τα συγκεντρώσει. Άρα, σε τελική ανάλυση είναι θέμα χρόνου, επίσης, για να μπορέσει κάποιος να συλλέξει τα δεδομένα που πρέπει.

Όμως, έστω και αν καθυστερήσει κάποιος χρονικά για την συλλογή των αναγκαίων στοιχείων, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι εν τέλει θα μπορέσει να τα συλλέξει.

Άρα, με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ουσιαστικά ένας «φαύλος κύκλος» χρόνου, σκέψεων, δεδομένων και αποφάσεων που δύναται να οδηγήσει στη μη λήψη, τελικά, κάποιας απόφασης.

Τούτη η διαπίστωση της λήψης ή μη λήψης αποφάσεων δυνητικά μπορεί να γίνεται ενίοτε προβληματική κοινωνικά και πρακτικά. Αυτό προσκρούει σε ένα βασικό αξίωμα ότι, οι καταστάσεις που βιώνονται εν ζωή είναι τέτοιες που αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται σχεδόν πάντοτε. Αυτό το αξίωμα εφαρμοζόμενο, είναι ευνόητο, ότι μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποτελέσματα.

Παρόλα τα ανωτέρω, στην πραγματικότητα έχει διαπιστωθεί ότι καθημερινά σε κάθε κοινωνία υπάρχει μία συνεχής «κινητικότητα» ενεργειών. Τούτο δεν εξασφαλίζει πάντα ορθό αποτέλεσμα. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό, δεδομένου ότι οι ανάγκες της ζωής απαιτούν συνεχείς και καθημερινές ενέργειες. Όπως είναι φυσικό με τον «καταιγισμό» των προσωπικών και κοινωνικών πράξεων, λάθος ενέργειες ή αποτελέσματα, πολλές φορές, είναι αναπόφευκτα.

Για να καλύψει τα πιθανά λάθη των ενεργειών του ο «σοφός» λαός έχει θυμοσοφικά παράγει το λαϊκό ρητό: «ουδείς αλάθητος».

Τοιουτοτρόπως, γίνεται παραδεκτό το γεγονός ότι παρόλο που δεν διατίθεται ο χρόνος για την συλλογή των απαραίτητων πληροφοριών ή/και αν διατίθεται ο χρόνος αυτές μπορεί τελικά να μη συλλεχθούν, οι άνθρωποι προχωρούν στη λήψη αποφάσεων. Όπως προαναφέρθηκε, κάποιες εκ των ενεργειών μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένες. Τελικά, έστω και λανθασμένη μία πράξη διεκπεραίωσης μίας υπόθεσης δίδει στο άτομο μία σημαντική εναλλακτική λύση. Ο άνθρωπος έχει την ευχέρεια να διορθώσει το λάθος που έχει γίνει, εφόσον βέβαια επιδέχεται διόρθωσης.

Γίνεται έτσι σαφές ότι, οι ανθρώπινες αποφάσεις υπακούν σε δύο μεταβλητές: τον χρόνο και τα δεδομένα.

Ο τρόπος που ο καθένας θα χειριστεί τις δύο αυτές μεταβλητές είναι αποκλειστικά αντικείμενο προσωπικής διαδικασίας ενός εκάστου.

Άρα, συνάγονται τα εξής συμπεράσματα:

1.«Το ανθρώπινο λάθος δυσκολεύει το άτομο διαδικαστικά αλλά του προσφέρει ενεργειακή δυναμική να πράττει αδιάκοπα»

2.«Το ανθρώπινο λάθος μπορεί να είναι δυνητικά διορθώσιμο»

3.«Τα λάθη εμπλουτίζουν την ανθρώπινη εμπειρία»

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

Γραμμένο από τη Τζίνα Δ. Φρεζάδου




"...ὑπολαμβάνω γάρ, ὦ Πολύκλεις, τοὺς υἱεῖς ἡμῶν βελτίους ἔσεσθαι, καταλειφθέντων αὐτοῖς ὑπομνημάτων τοιούτων"


"Γιατί πιστεύω, Πολυκλή, ότι οι γιοι μας θα γίνουν καλύτεροι, αν τους έχουμε αφήσει κληρονομιά τέτοια συγγράμματα"


Ο Θεόφραστος (371 π.Χ.-287 π.Χ.), ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Ερεσσό της Λέσβου και μαθητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, υπήρξε ένας συνετός παρατηρητής των ανθρώπων και των πραγμάτων με κρίση και ορθοφροσύνη.

Διακρίθηκε στην Περιπατητική Σχολή και όταν το 323 π.Χ. ο Αριστοτέλης κατηγορήθηκε για ασέβεια και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Χαλκίδα δώρισε στον Θεόφραστο τη βιβλιοθήκη του και του εμπιστεύτηκε τη διεύθυνση της Περιπατητικής Σχολής, η οποία το 322 π.Χ. που πέθανε ο Αριστοτέλης, πέρασε ολοκληρωτικά στα χέρια του.

Ο Θεόφραστος πίστευε πως ο κόσμος είναι ένα δάσος ηθικών διαφορών. Σε ένα από τα αποφθέγματά του αναφέρει πως οι καλοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από πολλούς νόμους.

Οι "Ηθικοί Χαρακτήρες" είναι ένα σπουδαίο έργο που το έγραψε με σκοπό να περιγράψει τα εσωτερικά και ψυχικά γνωρίσματα ανάλογα με το ήθος των ανθρώπων. Σε αυτό το πόνημα περιέγραψε, κυρίως, τα ελαττωματικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Τούτο το έκανε εν είδη «Κωμωδίας», όπως έπρατταν κυρίως οι τραγωδοί τότε, με σκοπό να το διαβάσουν οι άνθρωποι με συμπάθεια και να διορθώσουν, ενδεχομένως, ότι θα μπορούσαν να διορθώσουν. Η Κωμωδία αυτή αντανακλούσε βασικά σε όλους τους ανθρώπους καθόσον τους ενημέρωνε τι μπορεί να αντιμετωπίσουν κοινωνικά στις μεταξύ τους σχέσεις και ενδεχομένως τους ωθούσε να αποφεύγουν τις κακές συμπεριφορές.

Οι Χαρακτήρες σε αντίθεση με τα έργα του Ισοκράτη, τα επίσημα και φροντισμένα ως κοσμήματα της λογοτεχνίας, είναι ένα έργο διασκεδαστικό, γραμμένο στη γλώσσα που μιλούσαν τον 4ο π.Χ. αιώνα οι άνθρωποι στην αγορά, στις πλατείες, στους ναούς , στα αμφιθέατρα, στα λουτρά και στις στοές της δημοκρατικής Αρχαίας Αθήνας.
Πρόκειται για μια ανθρώπινη διασκεδαστική κωμωδία με ήρωες τον είρωνα, τον κόλακα, τον χωριατομαθημένο, τον ψευτοπρόθυμο, τον ακάθαρτο, τον πολυλογά και άλλους πολλούς παρόμοιους, κατά τεκμήριο φαιδρές προσωπικότητες.

Ένα πολύ μεταγενέστερο βιβλίο που συναντάμε να ξεγυμνώνει τις ανθρώπινες αδυναμίες παρουσιάζοντας τη φαιδρή όψη της ζωής και θυμίζει τους Χαρακτήρες, είναι το "Ιδού ο άνθρωπος" του Λασκαράτου, του σατυρικού ποιητή από την Κεφαλλονιά.

Οι Χαρακτήρες ήταν τριάντα σε αριθμό και ο Θεόφραστος ίσως τους συνέθεσε ως μέρος του έργου του "Περί Κωμωδίας".  Λέγεται μάλιστα πως είναι πιθανό το έργο αυτό να ήταν μια συνέχεια της "Ποιητικής" του Αριστοτέλη.

Δεν είναι λίγοι οι πολέμιοί του, δεδομένου ότι μέσα από αυτό το έργο του Θεόφραστου, αναγνώρισαν τον εαυτό τους.

Ο μεγάλος φιλόσοφος όμως, όταν έγραφε τους ”Χαρακτήρες” ήταν ήδη έξω φρενών και για τη ”βραχύτητα του βίου”, αυτό που αποθνήσκει κανείς την στιγμή ακριβώς που αρχίζει να μαθαίνει και να συνειδητοποιεί τον κόσμο γύρω του. 

Κατηγορούσε δε παράλληλα τη Φύση γι′ αυτήν την αδικία, για την ανοησία της ”να χαρίζει τόσα χρόνια ζωής στα ελάφια και του κολιούς, που δεν προσφέρουν τίποτα στην ανθρωπότητα ενώ παράλληλα να περιορίζει με ζηλοτυπία, το βίο των ανθρώπων ενώ η παράταση της ζωής θα επέτρεπε στην ανθρωπότητα να αναπτύσσει συνέχεια τη μάθηση και τη γνώση για να την κάνει ακόμα πιο τέλεια”.

Το έργο του Θεόφραστου είναι πάντα επίκαιρο. Οι άνθρωποι, δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει ουσιωδώς με αποτέλεσμα η γνώση των τριάντα «Χαρακτήρων» του έργου να είναι και σήμερα ενδιαφέρουσα. Ως παράδειγμα θα αναφερθεί η σημερινή Πανδημία, όπου τα άτομα συμπεριφέρονται ούτε λίγο ούτε πολύ ως να περιγράφονται από τον ίδιο έστω και αν έζησε αιώνες πριν. Δεν αρνούνται σήμερα πολλά άτομα να πράξουν αυτά που απαιτούνται από το κοινό κοινωνικό συμφέρον; Δεν αρνούνται, ως παντογνώστες υγειονομικοί, παρόλο που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την Επιστήμη της υγείας, να πράξουν σύμφωνα με τα επιστημονικά υγειονομικά πρωτόκολλα; Μήπως οι συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς δεν είναι και για όλους επιζήμια, «στο κάτω κάτω της γραφής»;

Σήμερα που αυτά όλα είναι μια πραγματικότητα και τα παραδείγματα στη σημερινή κοινωνία στο δύσκολο καιρό της Πανδημίας είναι, τουλάχιστον, πολυπληθή τίθεται ένα τεράστιο ζήτημα πάνω στη θεώρηση της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης που απορρέει από τις ιδέες και τους χαρακτήρες των ανθρώπων.

Γράφει κάπου περιγράφοντας σκωπτικά τον Ακάθαρτο ο Θεόφραστος:
"...Ό ακάθαρτος είναι άξιος να τριγυρίζει παντού, ενώ πάσχει από λέπρα ή από κασίδα, κ’ έχει μαυριδερά νύχια και δικαιολογείται πώς είναι αρρώστια κληρονομική, επειδή από αυτά υπέφερε και ο πατέρας και ο παππούς του. Μπορεί να έχει πληγιασμένες τις κνήμες και ξεγδαρμένα τα δάχτυλα, δεν φροντίζει όμως να τα γιατρέψει, αλλά τ’ αφήνει να καταντήσουν αγιάτρεφτα.
’Έχει πυκνότριχες μασχάλες και στήθος χνουδωτό σαν άγριο θηρίο κι έχει δόντια μαύρα και χαλασμένα και βρώμικα, τόσο πού είναι δυσκολοπλησίαστος και σιχαμερός.

Είναι προφανές πως στους "Χαρακτήρες" του ο Θεόφραστος, μέσα από τους τριάντα τύπους που παρουσιάζει, αναδεικνύει πολλές στερεότυπες παθολογικές συμπεριφορές των ανθρώπων, με βάση το πώς αυτές αποτυπώνονται στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις.

Και είναι γεγονός πως για τα ελαττώματα όπως είναι το μίσος, η βία, η ζήλεια και άλλα πολλά ή τα προτερήματα όπως είναι η αφιλοκέρδεια, το θάρρος, η ειλικρίνεια και άλλα παρόμοια, οι άνθρωποι είναι σε θέση να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό μέσω μιας φυσικής κριτικής δύναμης που διαθέτουν. Τούτο, όμως, που είναι εξαιρετικά σημαντικό για τον Θεόφραστο είναι το γεγονός πως υποβόσκει συχνά στον ανθρώπινο χαρακτήρα η θηριωδία, η κτηνωδία ή η τρέλα. Τούτα τα τρία χαρακτηριστικά του Χαρακτήρα των ανθρώπων έχουν αναδειχθεί πολλαπλά και ενίοτε θανάσιμα ανά τους αιώνες και ιδιαίτερα σε καιρό πολέμων. Μία αναφορά πολύ γνωστή στους σημερινούς ανθρώπους είναι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι υποκινητές του πολέμου αυτού είχαν στο χαρακτήρα τους ακέραια τα χαρακτηριστικά αυτά και έπραξαν ανάλογα. Είχαν, δηλαδή, χαρακτήρα Θηριώδη, Κτηνώδη και πιθανότατα Τρελό! Με αυτή την έννοια ο Θεόφραστος γίνεται Προφήτης για το ανθρώπινο γένος το δε συναρπαστικό έργο του «Οι Χαρακτήρες» αν και σχεδιασμένο ως μία Κωμωδία, όντως επιτυχημένη, κρύβει και ένα Δραματικό - Τραγικό στοιχείο.

Ως πρώτη και σημαντική έκφραση της ηθικής κοινωνικής νοοτροπίας οι Χαρακτήρες του Θεόφραστου έχουν δύο χαρακτηριστικά. Πρώτον έχουν μία ιδιάζουσα διαχρονικότητα, όπως έχει αναλυθεί, εφαρμοζόμενη τέλεια στις εκάστοτε κοινωνίες ανά τους αιώνες. Δεύτερο είναι μία, επίσης, πολυτιμότατη καταγραφή των παθών της ανθρώπινης φύσης, την οποία πρέπει να εγκολπώνεται και να αναψηλαφεί κάθε άνθρωπος.

Εξ όσων είναι μέχρι σήμερα γνωστά, η ανθρώπινη σκέψη λαμβάνει χώρα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) του ατόμου. Φαίνεται ότι και σε άλλα έμβια όντα συμβαίνει κάτι ανάλογο, τηρουμένων των αναλογιών όσον αφορά την ανάπτυξη του ΚΝΣ αυτών.

Όσον αφορά όλους τους μη έμβιους σχηματισμούς στη φύση επί του παρόντος δεν είναι σχετικά κάτι γνωστό. Δεν θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, πάντως, ότι ένας ενεργειακός σχηματισμός μη ζώσης ύλης δύναται να σκέφτεται ή να χειρίζεται έστω και ένα απειροελάχιστο ή πρωτόλειο ιδέας ή σκέψεως. Όλα τούτα αναφέρονται, υπό την προϋπόθεση, ότι δεν υπάρχουν στοιχεία μέχρι σήμερα που να ανατρέπουν αυτή την άποψη. Επισημαίνεται το θέμα των μη έμβιων σχηματισμών διότι, σαφώς δεν υπάρχουν ενδείξεις επί του αντιθέτου όπως αναφέρονται ανωτέρω αλλά ενδεχομένως να υπάρχει κάποιος επηρεασμός ή/και επίδραση του νου, άλλης άγνωστης μέχρι στιγμής φύσεως.

Δεδομένων όλων των δυσκολιών και των μέχρι στιγμής άγνωστων μηχανισμών, έστω και απλών, της σκέψης και της ιδέας θα πρέπει κάποιος να παραδεχθεί ότι η προσέγγιση τους είναι εξαιρετικά ακανθώδης.

Ο άνθρωπος καθημερινά διακατέχεται από πλήθος ιδεών και σκέψεων. Το ανθρώπινο μυαλό επεξεργάζεται κάθε λεπτό πολλά νοηματικά ζητήματα με αποτέλεσμα να πράττει με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Τούτο συμβαίνει εξακολουθητικά κατά το διάστημα της ημέρας χωρίς να σταματά εντελώς και κατά τη διάρκεια της νύκτας, για παράδειγμα, υπό τη μορφή ονείρων. Ακόμη και το όνειρο, δηλαδή, είναι μία μορφή νοηματικής επεξεργασίας στην οποία δεν βασίζονται βέβαια σοβαρές «διεκπεραιωτικές» αποφάσεις του ατόμου. Παρόλα αυτά πολλές φορές κάποιος μπορεί να επηρεάζεται από τα όνειρά του όταν είναι αναγκασμένος να πάρει κάποιες αποφάσεις ενώ βέβαια βρίσκεται σε νηφαλιότητα κατά την διάρκεια της ημέρας. Στις περιπτώσεις αυτές η δράση του ατόμου επηρεάζεται περισσότερο από συναισθηματικούς συγκινησιακούς λόγους παρά από τη λογική. Τούτο είναι καλό να αποφεύγεται και οι αποφάσεις των ατόμων να λαμβάνονται, τελικά, στηριζόμενες σε λογικές επεξεργασίες.

Όλα αυτά αναφέρονται με σκοπό να επισημανθεί ότι το ανθρώπινο μυαλό σχεδόν όλο το 24ωρο απασχολείται αδιάκοπα από σκέψεις, ιδέες και αποφάσεις. Ως φαίνεται η διαδικασία αυτή δεν είναι περιστασιακή αλλά λαμβάνει χώρα, ούτε λίγο ούτε πολύ, καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής.

Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται και από την άποψη ότι, το μυαλό έχει μία συνεχή παρουσία όπου εξακολουθητικά επηρεάζει πολλαπλά αρκετές, αν όχι όλες, τις λειτουργίες των οργανικών συστημάτων του ανθρώπου.

Επιστημονικά, υπάρχουν αρκετές αναφορές μέχρι σήμερα για αυτό, οι οποίες πληθαίνουν συνεχώς. Οι πάρα πάνω σκέψεις δεν αναφέρονται για να βοηθήσουν την εφαρμοσμένη Επιστημονική έρευνα. Αναφέρονται για να γίνει εμφανέστερη μία περαιτέρω άποψη για τις ανθρώπινες σκέψεις και ιδέες που «πλημμυρίζουν» ασταμάτητα το νου. Αυτό δίνει μία άλλη διάσταση στις νοηματικές λειτουργίες οι οποίες εμφανίζονται να έχουν μία πλέον δυναμική διαμεσολάβηση στα φαινόμενα της ζωής. Συνεπώς, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί μήπως ο νους είναι ουσιαστικά ένας δυναμικός παράγοντας και δρα ως «βηματοδότης» των φαινομένων που καθορίζουν τη ζωή.

Στην περίπτωση που τα γεγονότα συμβαίνουν με αυτό τον τρόπο, τότε το ανθρώπινο μυαλό αποκτά μία άλλη πιο ουσιαστική ιδιότητα για το άτομο. Δεν καθοδηγεί μόνο το σώμα να πράξει τούτο ή το άλλο, αλλά υπεισέρχεται στη πεμπτουσία της ζωής κατά τρόπο εξαιρετικά μοναδικό.

Ο νους, δηλαδή, χορηγεί, τρόπον τινά, ζωή στην ενεργειακή μονάδα του σώματος με αποτέλεσμα τούτο να αναπτύσσεται ή να οδηγείται προς την μία ή άλλη κατεύθυνση ως αποτέλεσμα της νοηματικής ενεργειακής επιρροής.

Στην προκειμένη περίπτωση γίνεται εμφανές ότι ο νους διατηρεί το «δικαίωμα» της ζωής και όχι το σώμα. Άρα, ο ενεργειακός σχηματισμός του σώματος υπάρχει όσο ο νους ασκεί επιρροή επ’ αυτού. Εάν διακοπεί η επιρροή αυτή η σωματική ζωή, αργά ή γρήγορα, διακόπτεται. Η διακοπή αυτή μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους ανεξάρτητα από το χρόνο που θα χρειαστεί για να ολοκληρωθεί.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι, δεν είναι επί του παρόντος γνωστός, λεπτομερώς και πλήρως, ο μηχανισμός ο οποίος ρυθμίζει αυτή την σχέση νου και σώματος

Με αυτή την ακολουθία σκέψεων η συνολική εικόνα της ζωής αλλάζει, δεδομένου ότι δεν επιτελείται με τον γνωστό μέχρι σήμερα τρόπο. Οι συνθήκες, δηλαδή, που καθορίζουν την αλληλουχία των γεγονότων δεν είναι μία τυχαία ακολουθία που υπακούει ανεξέλεγκτα σε φυσικούς νόμους. Σαφέστατα η ζωή υπακούει σε φυσικούς νόμους με την διαφορά ότι αυτοί, ενδεχομένως, να προεπιλέγονται από κάποιο ρυθμιστικό παράγοντα. Αυτός ο ρυθμιστικός παράγων μπορεί να είναι ο νους;

Αν ναι, τότε ο παράγων αυτός έχει πολύ διαφορετικές λειτουργίες από αυτές που μέχρι σήμερα του αποδίδονται. Ο νους, δηλαδή, διακατέχεται από μία σχετική ή/και απόλυτη «παντοδυναμία»!

Στο σημείο αυτό θα ήταν ωφέλιμο να ανατρέξει κάποιος στην βαθιά πανανθρώπινη ιστορική μνήμη. Με διάφορες παραλλαγές όλων των ανωτέρω, οι διάφοροι Μύστες ανά τους αιώνες έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν το ακανθώδες αυτό θέμα. Μία προσεκτική μελέτη των συμπερασμάτων των Μυστών αυτών, θρησκευτικών ή μη, οδηγεί στην ιδέα ότι αυτοί έχουν εκτιμήσει ιδιαίτερα τα νοηματικά φαινόμενα. Όλοι συμφωνούν, με τον τρόπο του βέβαια ο καθένας, ότι ο νους έχει την απόλυτη δύναμη, την οποία πρέπει η άνθρωποι να διατηρήσουν ως «κόρη οφθαλμού». Όλες οι αρετές, όπως η ανθρώπινη γαλήνη, η στοργή, η παρηγοριά, η βοήθεια, η ψυχική δύναμη και άλλες αμέτρητες παρόμοιες πηγάζουν από το νου. Οι άνθρωποι πρέπει να ζουν επικεντρώνοντας την προσοχή τους εκεί.

Ουδείς Μύστης έχει διαφωνήσει με την παραδοχή της ανωτερότητας του νου, την οποία πολλοί την συνδέουν και με την λατρεία Υπέρτατου Όντος. Άλλοι Μύστες ενώ παραδέχονται αυτήν την ανωτερότητα της έννοιας δεν την συνδέουν με κάποια λατρεία ή δεν δίδουν άλλες σχετικές θρησκευτικές ερμηνείες, πολλοί δε είναι εξαιρετικά αντίθετοι με τέτοιους συσχετισμούς. Παρά αυτή την ποικιλία των παραδοχών, ουσιαστικά όλοι αποδίδουν στοιχείο Μεγαλοσύνης στο νου και διαλογίζονται εξαιρετικά προσεκτικά όσον αφορά την έννοια αυτή.

Όλοι που εντρυφούν στην επεξεργασία των πάρα πάνω σκέψεων, μελετούν με ιδιαίτερη προσοχή και ερευνούν όλες τις βασικές λειτουργίες και σκοπιμότητες των νοηματικών διαδικασιών. Σήμερα οι προσεγγίσεις σε όλα αυτά, φαίνεται, να ευρίσκονται σε «απόσταση αναπνοής» με την ουσία της ερμηνείας της υπέροχης παρουσίας των νοηματικών σχηματισμών και την συσχέτιση τους με την ζωή. Συνεπώς ένας σημαντικός λειτουργικός καθορισμός της έννοιας του νου θα μπορούσε να είναι επιγραμματικά ένας αυτοτελής νόμος. Τούτος ο νόμος θα πρέπει να ανταποκρίνεται, τουλάχιστον, κατά το μεγαλύτερο μέρος του στην πραγματικότητα. Επιδίωξη πρέπει να είναι ώστε συμπληρωματικά θα πρέπει, κάποια στιγμή, να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα «εν όλω».

Άρα, αν κάποιος συλλέξει όλα τα προαναφερθέντα και συνδέσει το νου ως ένα εκ των γενεσιουργών στοιχείων της ζωής των έμβιων όντων και ενδεχομένως του σύμπαντος κόσμου τότε ο νόμος αυτός θα μπορούσε να καταγραφεί ως:

« ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ»

Ο νόμος αυτός, όπως διαμορφώνεται, δεν λύνει μόνο τα ζητήματα που αφορούν την παρούσα ζωή των έμβιων όντων. Με βάση αυτόν θα μπορούσαν να εξηγηθούν δύο εξαιρετικά σκοτεινές πτυχές της ζωής. Η μία πτυχή είναι τα συμβαίνοντα προ της γεννήσεως και η δεύτερη είναι τα συμβαίνοντα μετά την διακοπή της ζωής των όντων.

Ο γράφων πιστεύει ότι ο «καθοριστικός νόμος του νου» εγείρει συγκλονιστικές νοηματικές απόψεις και σκέψεις!

Τα ένστικτα του ανθρώπου, καθώς και των άλλων έμβιων όντων, έχουν μία πολύπλοκη σύνθεση. Επιστημονικά ερευνώνται συστηματικά με αποτέλεσμα να ανακαλύπτονται και να ερμηνεύονται οι μηχανισμοί δράσεις τους. Τούτο που έχει σημασία, εκτός των άλλων, είναι το γεγονός ότι διαπιστώνεται πως υπάρχουν κινητήριες δυνάμεις που ωθούν τα διάφορα όντα να πράττουν σύμφωνα με αυτά.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η ανεμπόδιστη διαδικασία της ζωής εφόσον όλα δρουν με τρόπους εξαιρετικά απαραίτητους και αποτελεσματικούς. Η πείνα, ως παράδειγμα, βοηθά στην διεκπεραίωση της ανεύρεσης τροφής. Ο κορεσμός κατά την διάρκεια του φαγητού βοηθά, όπως είναι προφανές, στον καθορισμό της ποσότητας και της διάρκειας του γεύματος. Υπάρχει αναρίθμητο πλήθος παρόμοιων παραδειγμάτων.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι όλα τα ένστικτα, όπως προαναφέρθηκε, υπακούν σε διάφορες ιδιαίτερες διαδικασίες για να μπορέσουν να επιτελέσουν το σκοπό τους. Στη τροφή, ως παράδειγμα, η γεύση παίζει ένα τέτοιο ρόλο. Πλην της γεύσεως και άλλα στοιχεία μπορούν να βοηθήσουν, όπως είναι η εικόνα ενός καλώς μαγειρεμένου φαγητού. Τα παραδείγματα είναι ατέλειωτα.

Τα ένστικτα επιστημονικά χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Μία αδρή κατάταξη θα μπορούσε να είναι σε αυτά που ανταποκρίνονται στις υλικές ανάγκες των όντων και αυτές που αφορούν τις νοηματικές ανάγκες τους.

Η περαιτέρω μελέτη με τα δεδομένα των πάρα πάνω αναφερομένων εμπερικλείονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, ή/και περισσότερες, σελίδες επιστημονικών βιβλίων.

Τούτο που έχει μεγάλη σημασία είναι οι ενστικτώδεις αιτιάσεις του πνεύματος οι οποίες οδηγούν σε σπουδαία αποτελέσματα. Εδώ θα μπορούσε να ασχοληθεί κάποιος, ως παράδειγμα, με τις δυνάμεις που ωθούν τον άνθρωπο στην «βάσανο» της καλλιέργειας του χαρακτήρα του, της μορφώσεως του και γενικά της παιδείας του.

Η παράλληλη καλλιέργεια της ψυχής και του νου από τις τέχνες και όχι μόνο είναι διαδικασίες που αξίζει να μελετήσει και να προσεγγίσει ο καθένας.

Στο σημείο αυτό, κρίνεται απαραίτητο να αναφερθεί μία γνωστή κατά τα άλλα έννοια της Φυσικής Επιστήμης, η «αγωγιμότητα των υλικών». Αυτή είναι μία ιδιότητα που έχουν τα διάφορα υλικά στη φύση να διευκολύνουν ή να δυσκολεύουν την δίοδο μέσα από αυτά ενέργειας της άλφα ή βήτα μορφής. Για παράδειγμα αναφέρεται ο χαλκός ο οποίος είναι καλός αγωγός για την δίοδο μέσω αυτού ηλεκτρικών φορτίων. Αντίθετα, ένα υλικό από πλαστικό δεν το επιτρέπει και χαρακτηρίζεται ως κακός αγωγός του ηλεκτρισμού.

Το φαινόμενο της αγωγιμότητας φαίνεται να έχει εφαρμογή και στο νου. Δυνητικά , δηλαδή, υπάρχουν καταστάσεις ή συνθήκες όπου η «ροή» σκέψεων ή συναισθημάτων αυξάνεται ή μειώνεται αναλόγως της φύσης των παρεμβαλλομένων δυναμικών στοιχείων.

Απλά γεγονότα, πολλές φορές, οδηγούν σε καταστάσεις που δεν είναι εξ αρχής επιδιωκόμενες, αλλά προκύπτουν. Δηλαδή, ενίοτε προκύπτουν αποτελέσματα με μεγαλύτερη από την συνηθισμένη ευκολία που διαθέτει ο νους για να τα παράξει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι με κάποιο τρόπο βοηθάτε η ροή νοηματικών σχηματισμών, τουτέστιν σκέψεων, νοηματικών αποφάσεων, λύσεων προβλημάτων και άλλων παρόμοιων καταστάσεων.

Τούτα μπορούν να εξηγηθούν με την παραδοχή ότι υπάρχουν συνθήκες κάτω από τις οποίες η ροή πληροφοριών στο νου αυξάνεται. Είναι ως να προκύπτει μία μεγαλύτερη «αγωγιμότητα» σκέψεων στην προκειμένη περίπτωση, καθόσον διαφορετικά κάτω από άλλες συνθήκες η «ροή σκέψεων» παρακωλύεται ή είναι πτωχή.

Ένα παράδειγμα για αυτά είναι η μελωδία της μουσικής, που έχει αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο. Δηλαδή, η μελωδία διευκολύνει την «αγωγιμότητα» του νου και της ψυχής κατ’ επέκταση, ώστε το αποτέλεσμα να είναι το εξής:

«Σκέψεις και συναισθήματα πληθαίνουν κατά την διάρκεια της ακρόασης ή/και συνθέσεως μουσικής μελωδίας με αποτέλεσμα ο νους να μπορεί να χειριστεί περισσότερα δεδομένα. Με αυτό τον τρόπο το άτομο βρίσκεται σε μία πλεονεκτικότερη θέση εφόσον του προσφέρονται για επεξεργασία περισσότερες ιδέες και περισσότερα συναισθήματα από τα συνήθη»

Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα περιβάλλον αναλογικά πλουσιότερο που διευκολύνει το άτομο. Ο λόγος αυτός είναι που ωθεί τα έμβια όντα σε αναζήτηση καταστάσεων που θα τους προσφέρουν μεγαλύτερες και περισσότερες ευκαιρίες νοηματικής επεξεργασίας.

Άρα, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το άτομο ενεργεί με βάσει ένα σημαντικό νόμο του νου:

«Η αγωγιμότητα των ιδεών όταν επηρεάζεται θετικά από το κατάλληλο περιβάλλον και τα κατάλληλα νοηματικά εργαλεία, τότε αθροιζόμενες δρουν πολλαπλασιαστικά στις δυνατότητες του νου με αποτέλεσμα τούτος να αναβαθμίζεται λειτουργικά και να ενεργεί προοπτικά σε υψηλότερα επίπεδα, παράγοντας αποτελεσματικότερο έργο»

Τούτο θα μπορούσε να ονομαστεί:

«ΝΟΜΟΣ ΑΓΩΓΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΝΟΥ»

Ο ανθρώπινος νους αναπτύσσεται μετά τη γέννηση του κάθε ατόμου.

Αυτό που είναι γνωστό, είναι το γεγονός ότι η ανθρώπινη ύπαρξη ακολουθεί κάποιους κανόνες από την γέννηση έως τον υποτιθέμενο θάνατο της. Η απόφαση της γεννήσεως ενός ατόμου, ανεξάρτητα από το πώς ή ποιος το αποφασίζει ακολουθεί μία τακτική. Η αλληλουχία των πραγμάτων φαίνεται να είναι καθορισμένη και καθαρή.

                facebook    youtube

  1. ειδησεις τωρα
  2. δημοφιλη νεα

Οι νεράιδες του Σίσυφου του Αντώνη Γούλιαρη

Παρεχόμενες Υπηρεσίες e medial

Το Ιατρείο λειτουργεί ως ιατρείο αμιγώς παθολογικό σε όλο το φάσμα της Εσωτερικής Παθολογίας (INTERNAL MEDICINE).

Γράμμου 70, Μαρούσι

210 6120004

Στείλτε μας μήνυμα

Ημερολογιο

« Οκτώβριος 2021 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Facebook